SON
Yağmur gözlü kız'a...
İlk kez ne zamandı...hangi gündü...anımsamak bile zor...ağlamanın zevk veren yanını...ağlayamıyorum...çünkü belki de Tanrı'nın herkese verdiği ÖZEL LANETLERDEN benim payıma düşen de bu...
İlk kez ne zamandı...gözlerimin içindeki birşeylere bakmıştın...Neden di?...Niyey di?...yada ne zamandı?...peki ben...neden ilk bakışında yüreğimde ince ama derin bir hüzün yaşamıştım....işte bunu çok iyi anımsıyorum...derinden gelen bir çığlık...bir ses...neden?
Şimdi geriye dönüp baktığımda belki de resmin eksik parçaları tamamlanıyordur...o bakış...o hüzün...Aşk denemeyecek kadar derinden gelen bir sancı...sıcaktı ben de biliyorum...belki de yaşanmalıydı...ama derindi...okyanusun dibi gibi...evrenin sonu gibi...belki de....evet...belki de buydu...SON...gibi...
SON...kendi başlangıcımdaki son...yada kendi sonumun başlangıcı gibi birşeydi bakışları...sıcak ama ölüm gibi...bir daha kimsenin bakamayacağı kadar...yağmur gibi...
Yazıların anlamsız kaldığı yağmurlu bir akşam üstü; İstanbul' da sonbaharın tadında bir bakışı yüreğimin en yasak köşesinde hissetmek...belki de buydu korkum...SON olmasıydı...kendi sonumu ağır ama kesin harflerle yazmaya başlamıştım...önemsiz gibi görünen ayrıntılarda unutmuştum kendimi...herşeyin anahtarı da o Yağmur Gözlü Kızdı...unutulmuş herşeyi başlatan...karanlık bir bakışla İstanbul'a yöneltmiştim yalnızlığımı...o gece belki de ilk defa aydınlanıyordu ruhum uzun süredir...Aşk denemeyecek kadar sıcak...İlk denemeyecek kadar SON'dum kendime...
Şimdi düşünüyorum da...belki de SON bu yazıdır diye...herşeyin SON'u ve kopan bir yaprak daha sonbahar ağaçlarından...tekrar tekrar hiç olmamış olan gözyaşlarımı kelimeleri yalnız bırakıp özgürlüklerine kavuşturmak istiyorum...İçimdeki bu ağlama isteği beni yakacak...gözyaşlarım ateş oluyor gittikçe...ve ben yazdıkça...kelimeler ateş kadar sıcak oluyor...uzun olacak bu yazı...belki de UZUN bir zamanı hakeden her insanın aksine UZUN olmayı haketmeyecek kadar UZUN olacak bu yazı biliyorum...ama...SON olacak bunu da biliyorum...bir daha asla...
Bir daha asla YAĞMURU göremeyeceğim...Asla tekrar o derin acıyı yaşayamayacağım içimde...ve bir daha asla...YAZMAYACAĞIM...NE ZAMAN BAŞLADIĞIMI BEN DE BİLMİYORUM AMA BİR DAHA ASLA YAZMAYACAĞIM...
Dokunuşundaki ateşi hissedemeyeceğim...yıllardır unutmadan yaşasam da...bir daha belki....GERÇEKTEN YAŞAMAYACAĞIM BİLE...UMUTSUZLUĞUYLA GÖZLERİNİ HAYATIMDA GEZDİREN...BİR ZAMANLARIN YAĞMUR DOLU BAKIŞLARIYLA HAYATIMDAKİ O MELEĞİ BELKİ DE BİR DAHA ASLA GÖREMEYECEĞİM...BELKİ DE...
BELKİ DE BU SON SÖZLERİ YAZMADAN ÖLECEĞİM...BİTİYORUM BELKİ DE...KENDİMDE SAKLI BİR PARÇA YAĞMURU BİLE YAŞAYAMADAN SON NEFESİ VERECEĞİM...KİMBİLİR...AMA ŞİMDİ DEĞİL...
BU YAZI BİTENE KADAR SÜRÜNEREK TE OLSA NEFES ALACAĞIM...SEN GİDENE KADAR...
SEN GİDENE KADAR YAĞMUR GÖZLÜ KIZ...BELKİ DE BEN...
ÇOKTAN GİTMİŞ OLACAĞIM...
SON KEZ...
HİÇ OLMAMIŞ BİR VUSLATA SON NOKTAMI KOYUP GİDİYORUM...
SON KEZ...
15.11.2005
SON KEZ
çingene